In fact, the best computer programs are the ones in which the computer itself “disappears,” in which you work directly on the problem without having to be aware of the computer.

From Donal Norman’s Design of Everyday Things

And so it is
Just like you said it would be
Life goes easy on me
Most of the time
And so it is
The shorter story
No love, no glory
No hero in her sky

I can’t take my eyes off of you
I can’t take my eyes off you
I can’t take my eyes off of you
I can’t take my eyes off you
I can’t take my eyes off you
I can’t take my eyes…

And so it is
Just like you said it should be
We’ll both forget the breeze
Most of the time
And so it is
The colder water
The blower’s daughter
The pupil in denial

I can’t take my eyes off of you
I can’t take my eyes off you
I can’t take my eyes off of you
I can’t take my eyes off you
I can’t take my eyes off you
I can’t take my eyes…

Did I say that I loathe you?
Did I say that I want to
Leave it all behind?

I can’t take my mind off of you
I can’t take my mind off you
I can’t take my mind off of you
I can’t take my mind off you
I can’t take my mind off you
I can’t take my mind…
My mind…my mind…
‘Til I find somebody new

Download
“Closer” movie begins with this song, the song is great and the movie is interesting. Jude Law, Clive Oven, Natalie Portman and Julia Robers play in Closer.
Demien Rice is Irish.

Much of law is based upon the concept of rational thought and behavior. Much of economic theory is based upon the model of the rational human who attempts to optimize personal benefit, utility, or comfort. Many scientists who study artificial intelligence use the mathematics of formal logic- the predicate calculus- as their major tool to simulate thought.
Human thought -and its close relatives, problem solving and planning- seem more rooted in past experience than in logical deduction. Mental life is not neat and orderly. It does not proceed smoothly and gracefully in neat, logical form. Instead, it hops, skips, and jumps its way from idea to idea, tying together things that have no business being put together; forming new creative leaps, new insights and concepts.
Human thought is not like logic; it is fundamentally different in kind and in spirit. The difference is neither worse nor better. But it is the difference that leads to creative discovery and to great robustness of behavior. Thought and memory are closely related, for thought relies heavily upon the experiences of life. Indeed, much problem solving and decision making takes place through attempts to remember some previous experience that can serve as a guide for the present.

From Donal Norman’s Design of Everyday Things

Have you ever tried to push and then pull a door or vice versa to open it?
Have you ever pressed all buttons of a remote control to find just a simple function?
Have you ever came closer to monitor and stick at all menus and preferences pages and tabs of a application to find something?
…
Donald Norman faced with similar problems and rose up against bad design by The Design of Everyday Things.
Donald Roman on his book talk about “how everyday things should shout for “what we are” and “how to use us”" and also “why you should not blame yourself when you can’t use everyday things to do what they should do for you”… . 
Mostly examples of book -that nowadays called a classical book- are about everyday things: doors, phones, clocks, refrigerators and … but ideas and principles have roots on life, mind, psychology and specially applied psychology that are broadly applicable and naturally a must in design of everything even software.

From the book:
Carelman’s Coffeepot for Masochists.
The French artist Jacques Carelman in his series of books Catalogue d’objets introuvables (Catalong of unfindable objects) provides delightful examples of everyday things that are deliberately unworkable, outrageous or otherwise ill-formed.

Nice introduction or I can call it a great table of content: http://everything2.com/title/The+Design+of+Everyday+Things

گیشا ها چیزی فراتر از آن چیزی هستند که ما تصور می کنیم. گیشاها نماد زیبایی ژاپنی٫ تجلل٫ سنت٫ ثروت و چیزهای دیگری هم هستند. پشنهاد می کنم قبل از دیدن فیلم در مورد گیشا ها بیشتر بدانید. من نمی دانستم اما رنگ و بوی سینمای ژاپن را دوست داشتم و درگیر روانی داستان و نداسته های زیادم از فرهنگ و سنت ژاپن و گیشاها شدم و نهایتا از فیلم لذت بردم.

(۱۹۵۳) A Geisha
محصول: ژاپن
کارگردان: Kenji Mizoguchi
سبک: درام
امتیاز من به فیلم: ۷ (از ۱۰)

اینکه بازیگری در زندگی بازیگری اش نقشی شود که بر تنش بنشیند و در آن نقش بماند و آن نقش هر وقت جز شخصیت های فیلمی شد او آن را یکسان بر تنشان بنشاند و بازی کند را دوست دارم و این چیزی است که در سینمای دنیا هم اتفاق می افتد و نمونه های موفق اش می شود مثلا خیلی از نقش های جیم کری یا خیلی از بازی های جانی دپ در فیلم های تیم بورتون.

Good Luck Chuck را دیدم. با آنکه از امتیاز و کاور و بازیگرانش معلوم بود چیست! دیدم چون می دانستم همراهم می پسندد. ولی در عوض قدر فیلم های خوب دیگر را بیشتر دانستم.

شماری از چیزهایی که کمک می کند Good Luck Chuck در دسته ی فیلم های مزخرف و آبکی قرار بگیرد:

- داستان عشقی دستمالی شده
- قابل پیش بینی بودن همه ی کلیشه هایی که کارگردان با تف آنها را به هم چسبانده
- سعی بی جای بازیگران برای خنده دار بودن
- استفاده ی تجاری و ناشیانه از س..ک..س به عنوان مخلفات
- بازی های سرد و ضعیف همه ی بازیگران
- زشت بودن Jessica Alba حتی با وجود همه ی تلاش های اش
…

همین ها کافی است است اما Good Luck Chuck بیش از اینها هم داشت. جسیکا آلبا و دن کوک برای بازب توی این فلم٬ جدا جدا و به صورت زوج موفق شدند توی یک جشنواره نامزد بدترین بازی و زوج بازیگری بشوند.

این که این فیلم ها و کارگردان ها دلشان به چی خوش است وقتی فیلم هایی می سازند که سرشان به تنشان نمی ارزد مرا یاد Ed Wood ساخته ی تیم برتون می اندازد!

می توانید جمعه بدون حقوق بروید اضافه کار٫ می توانید در خانه بمانید و Good Luck Chuck را ببینید.

شاید عنوان این مطلب باید یکی از این ها می بود:
 پسر آدم٫ دختر حوا: طنز روان رامبد جوان
 پسر آدم٫ دختر حوا: کمدی بدون لودگی
 پسر آدم٫ دختر حوا: دو ساعتی که نمی دانی چگونه گذشت؟
…

فیلم داستان دو وکیل تازه کار است که برای به دست آوردن یک دفتر وکالت با هم رقابت می کنند.

اتفاق نادری است در سینمای این روزهای ایران اما با  با “پسر آدم٫ دختر حوا” ممکن شد که  ۱۱۵ دقیقه در سینما بنشینی٫ بخندی٬ یک کمدی بزن بکوبی ببینی که از لودگی خالی و از سری سازی فیلم های امثال “جواد رضوی” جدا است و آخر سر هم راضی از سینما بیرون بیایی و حتی رمانسی که در دل این کمدی موفق جای دارد جایی به جز کلیشه ی سفره ی عقد فیلم های ایرانی و کلامی به جز “وکیلم” و “با اجازه ی بزرگتر ها …” را برای اعلام پایان خوش انتخاب کند.

بعضی ها می گویند این فیلم شبیه “آتش بس” است. همان بعضی ها می گفتند “آتش بس” هم تقلیدی است از “آقا و خانم اسمیت”. همه ی این ها هم که باشد٬ “پسر آدم٫ دختر حوا” دیدنی. شباهت هم از موش و گربه بازی سنتی مردان و زنان می آید که متن هر سه فیلم و هزار تای دیگر است٫ با این تفاوت که این بار شخصیت های فیلم نسبت به آتش بس بسیار ملموس تر هستند. اگر باز قصد مقایسه داشته باشیم باید بگویم حامد کمیلی -که برخلاف خیلی های دیگر که از صدا و سیما به سینما می آیند و برگشت می خورند- در نقشی متناظر گلزار آتش بس٬ بسی بهتر می درخشد.

نقش رامبد جوان کوتاه است و گیرا به خصوص وقتی همان رامبد همیشه جوان شیطان می شود. این که برخی بازیگران بازی هایشان یک شکل شود را شاید بعضی ها دوست نداشته باشند. اما رامبد جوان اگر همان همیشگی بود و مهناز افشار همان مهناز آتش بس بود هم خوب بود.

 پسر آدم٫ دختر حوا (۱۳۸۸)
محصول: ایران
کارگردان: رامبد جوان
سبک: کمدی
امتیاز من به فیلم: ۷ (از ۱۰)

لذت دیدن ” پسر آدم٫ دختر حوا” در سینما را از دست ندهید.